Decubitus en overige wonden

We kijken als Beroepsorganisatie niet alleen naar het klinisch gedeelte van de wondzorg maar ook naar alle wonden en andere zaken zoals diagnostiek, evidence based, wetenschap, inzichten van verpleeghuisartsen, chirurgen, dermatologen of andere deskundigen.

Omdat dit voornamelijk is gericht op wondverpleegkundigen en andere met belangstelling voor de wond is dit over het algemeen niet zo’n grote groep mensen.

Dat ligt wel anders met decubitus. Natuurlijk houdt bovenstaande groep zich daar ook mee bezig, maar als je stevig wilt scoren voor een congres of symposium met een groot aantal bezoekers of groot aantal bedrijven dan moet je decubitus in je programma op nemen. Je hebt dan veel aandacht van het bedrijfsleven en het maakt niet uit of het regionaal of nationaal is. Laten we eerlijk zijn wie kan en durft er nu weg te blijven bij decubitus. Maar komt decubitus dan meer voor dan andere wonden? Als we kijken naar de totale wondzorg constateren we dat de totale kostenpost van wondzorg € 1,4 miljard is. Daarvan beslaat decubitus ca. € 580 miljoen. Decubitus neemt dus circa een derde voor zijn rekening, tweederde gaat naar overige wonden, zoals ulcus cruris, diabetische voet etc. Dit is € 820 miljoen. Maar waarom heeft decubitus dan toch zo’n belangstelling van zoveel mensen en is dat terecht.

In 1998 is de ‘Landelijke prevalentiemeting zorgproblemen’ gestart, waar decubitus een onderdeel van is. Deze metingen hebben inmiddels een schat van informatie opgeleverd. In dit rapport wordt gesteld dat de grote belangstelling voor decubitus grotendeels komt door de
LPZ metingen en de daarbij behorende Salode richtlijnen, Zorg voor Beter en Sneller beter programma’s. Voor het bijhouden van de risicolijsten, prestatie-indicatoren en protocollen. Voor het zorgen voor wisseliggingen, het voorkomen van tekorten aan vocht en voeding, voorlichting, instructies en onderwijs zijn veel verpleegkundigen nodig.
Ook geldt dit voor preventie en het verzorgen van wonden. Daar zijn ook veel verpleegkundigen en aandachtsvelders-wond voor nodig. Hieruit kunnen we concluderen dat een brede groep van verpleegkundigen zich bezig houdt met decubitus. Wel zien we onderscheid in mensen aan het bed en wie de wonden behandeld of beoordeeld.

Dit vind je minder terug bij de overige wonden. Er is vaak minder preventie, er worden minder cijfers bijgehouden en daardoor zijn er minder verpleegkundigen nodig.

Als Beroepsorganisatie vinden wij dat er evenveel aandacht moet zijn voor alle wonden, ze zijn even erg, denk maar aan oncologische wonden, traumawonden, brandwonden, ulcus cruris, diabetische voet. We pleiten dus voor meer prevalentiecijfers, meer evidence based onderzoek, maar vooral meer gerichter aandacht, maar dan voor alle gecompliceerde wonden.

Ton Lassing, voorzitter NOVW

Uit het Nederlands Tijdschrift Voor Wondverzorging (NTVW)
nr. 2 - februari 2008